Menu

BIEGAJ ZDROWO

www.fizjobiega.blox.pl

Szybki kurs anatomii dla biegaczy

mszczyk

Chciałabym szybko i zwięźle opisać ważny temat jakim jest anatomia biegacza. Znajomość mechanizmów zachodzących w naszym układzie mięśniowo-szkieletowym jest bardzo ważna by szybciej poprawiać błędy techniczne, unikać kontuzji oraz rozumieć swoje ciało.

Zapraszam na szybką lekcję anatomii ;)

 

 

Kości, stawy i mięśnie tworzą ściśle powiązaną ze sobą całość jaką jest narząd ruchu. Do prawidłowej pracy mięśni konieczny jest dobry rozwój i stan kości oraz funkcjonowanie i budowa stawów.

  

W ciele dorosłego człowieka znajduje się aż 206 kości, których kształt, wielkość i położenie zależy od funkcji, jakie pełnią w organizmie.

Różnorodność ruchów, jakie jest możliwa dzięki rozbudowanej strukturze połączeń stawowych. Powierzchnie stawowe kości są pokryte warstwą gładkiej i twardej chrząstki szklistej. Wnętrze torebki stawowej, to jama stawowa wypełniona płynem, czyli mazią stawową, która zwilża powierzchnie stawowe minimalizując tarcie i zmniejsza nacisk na kości.

Ścięgna to łącznotkankowe włókniste twory, które łączą mięśnie z kośćmi. Są utworzone z grupy pęczków włókien kolagenowych. Elastyczność ścięgnom nadaje kolagen oraz elastyna.

Mięśnie szkieletowe stanowią aż 43% masy ciała dorosłej osoby. Ich skurcze umożliwiają wykonywanie ruchów i utrzymywanie postawy ciała. Poniżej przedstawiono wszystkie mięśnie biorące udział w biegu. 

k

Anatomicznie kobiety przystosowane są do biegania nieco gorzej niż mężczyźni, szczególnie z uwagi budowę lekkich i długich dźwigni, czyli kończyn dolnych. Fizjologicznie zaś, biorąc  pod uwagę ultra długie dystanse, kobiety mają lepsze przystosowanie poprzez większy procent tkanki tłuszczowej w ciele, co daje im większe zapasy wody i energii.

Bardziej rozwinięci fizycznie i umięśnieni są sprinterzy oraz osoby biegające przez płotki. Zawodnicy długodystansowi  są mniejsi i tym mniej umięśnieni im większe dystanse pokonują. 

Górna część tułowia odgrywa ważną rolę podczas biegu, przede wszystkim poprzez większe zapotrzebowanie na tlen podczas ruchu. Główne mięśnie oddechowe, to mięśnie międzyżebrowe i przepona. Tylna strona klatki piersiowej podtrzymywana jest przez mięsień prostownik grzbietu, biegnący wzdłuż kręgosłupa. Dodatkową stabilizację żebrom zapewniają mięśnie grzbietu i mięśnie stabilizujące staw barkowy, które z kolei są poruszane biernie przy każdym kroku przez wymachy rąk do przodu i w tył. Mocne i silne barki są ważne szczególnie u sprinterów. 

   

 

Poniżej barku znajduje się mięsień dwugłowy i trójgłowy ramienia oraz mięsień ramienny. Ich zadaniem jest przede wszystkim poruszanie stawem łokciowym. Niektóre ich włókna są przyczepione do barku, stanowiąc dodatkową stabilizację. Zginacze i prostowniki przedramienia obracają nadgarstek na zewnątrz i do wewnątrz oraz poruszają nim jak też palcami. 

Jama brzuszna, w odróżnieniu od klatki piersiowej, nie posiada stabilizujących struktur kostnych. Najgłębiej położony jest mięsień poprzeczny brzucha, następnie znajdują się mięśnie skośne brzucha zewnętrzne i wewnętrzne oraz powierzchownie przebiega mięsień prosty brzucha. Ich funkcje to zginanie tułowia na boki i do przodu oraz obracanie go. Dodatkowo mogą służyć jako pomocnicze mięśnie oddechowe, co najlepiej widać przy wzmożonym oddychaniu u zmęczonego biegacza. Dolne mięśnie grzbietu otaczają kręgosłup lędźwiowy, a ich głównym zadaniem jest utrzymywanie wyprostowanej postawy ciała podczas biegu. Siła tych mięśni jest kluczowa u każdego biegacza, ponieważ ich nieprawidłowa lub osłabiona praca może mieć negatywny wpływ na inne rejony ciała. Dlatego tak ważny jest silny kręgosłup oraz wszystkie mięśnie brzucha u biegacza

 

Męska miednica jest węższa, a przez to lepiej przystosowana do biegania i szybszego przemieszczania niż miednica kobiety. Miednica składa się z kości: biodrowych, łonowych i kulszowych. Kości biodrowe tworzą z kością krzyżową stawy krzyżowo-biodrowego. Kość biodrowa stanowi panewkę dla kulistego stawu biodrowego. Mięśnie miednicy spełniają głównie dwie funkcje tj. stabilizującą i poruszają kończynami w stawach biodrowych. Mięsień biodrowo-lędźwiowy mający swoje przyczepy na kręgach lędźwiowych i wewnętrznej powierzchni kości udowej jest bardzo silnym zginaczem w stawie biodrowym.

Pośladek tworzą trzy warstwy mięśni pośladkowych. Ich funkcją jest zginanie (mięsień pośladkowy wielki) i odwodzenie w stawie biodrowym (mięsień pośladkowy średni i mały). Często biegacze uskarżają się na ból dolnej części pleców, który może być spowodowany zespołem mięśnia gruszkowatego. Znajduje się on przy mięśniu pośladkowym średnim. Ból ten może być spowodowany podrażnieniem nerwu kulszowego będącego w bliskim położeniu względem tego mięśnia. Jego funkcją jest stabilizacja i odwiedzenie stawu biodrowego.

 

Do udowych zginaczy stawu kolanowego należą: mięsień półbłoniasty, półścięgnisty i dwugłowy uda. Mięśnie przywodzące w stawie biodrowym mają przyczep początkowy na kości łonowej i końcowy na wewnętrznej powierzchni uda. Podobną funkcję, jak mięsień biodrowo-lędźwiowy, ma mięsień czworogłowy uda, a zwłaszcza jego środkowa część - mięsień prosty uda. Ich skurcz prowadzi do zgięcia w stawie biodrowym. Jest on też prostownikiem stawu kolanowego.

Dwa więzadła poboczne pozwalają na lekkie boczne ruchy w stawie kolanowym, zaś więzadła krzyżowe przednie i tylne ograniczają przesuwanie się względem siebie kości piszczelowej i udowej. Mięśnie uda biegacza powinny być silne i elastyczne, więc musi być zachowana równowaga między rozciąganiem a wzmacnianiem tych mięśni.

Nogi

 

podudziu kością przenoszącą największe obciążenie jest kość piszczelowa. Kości tworzące stęp są tak położone, że możliwe jest odwracanie i nawracanie stopy. Dzięki temu stopy dostosowują się do śliskiego i nierównego podłoża.

Mięsień płaszczkowaty i brzuchaty łydki (ruch stopy do tyłu) są mięśniami tworzącymi ścięgno Achillesa przyczepione do kości piętowej. Głębiej przebiegają mięśnie zginające śródstopie i palce. Skurcz mięśni przedniej części goleni powoduje wyprost stopy (ruch w przód). Na ścięgno Achillesa działają potężne siły. Jego urazy mogą być bardzo bolesne z uwagi na silne unerwienie i są trudne do wyleczenia z powodu słabego unaczynienia. To samo dotyczy rozcięgna podeszwowego, które zaczyna się na kości piętowej, a kończy na palach. Początkowy przyczep rozcięgna na pięcie jest jego najsłabszym miejscem i najczęściej ulega urazom. Stąd częsty problem jakim jest zapalenie rozcięgna podeszwowego u biegaczy.

 

Mam nadzieje, że nieco rozjaśniłam temat anatomii. Jej znajomość jest bardzo ważna by wiedzieć jakie mechanizmy zachodzą z naszym ciele podczas biegu. 

© BIEGAJ ZDROWO
Blox.pl najciekawsze blogi w sieci